logo
Menu

Verslagen

Ardennenweekend Aywaille, mei 2010

Aanwezigen: Bruno, Jeroen, Thomas, Ward en ook een heel klein beetje Michiel

Vrijdagavond, 17u11. Thomas belt aan bij Ward terwijl die nog volop bezig is wat tochtjes te zoeken om op zijn GPS te zetten. wanneer alles ingeladen is wordt koers gezet richting Museumstraat, alwaar bij een ons allen gekende middenstander op zoek wordt gegaan naar een reservevijsje voor de schoenplaatjes van Ward. Tevergeefs helaas. Op weg naar de Spar dan maar, waar een eerste voorraad proviand wordt ingeslagen, in de vorm van veel te veel pasta, en bijhorende saus 'die precies al eens opgegeten is'. Aangezien het schitterend weer is en er toch nog wat tijd rest, gaan Thomas en Ward direct voor goud, en laten zich de Magnum Gold wel smaken. Hierna wordt de lange reis aangevat en na een wonderbaarlijk vlotte passage over de ring van Brussel wordt algauw afrit 46 in Remouchamps bereikt. Vanaf daar probeert de dekselse GPS ons nog even op het verkeerde spoor te brengen (of is het gewoon de onweerstaanbare aantrekkingskracht van La Redoute, waar trouwens als vangschermen klaarstaan voor de Red Bull Road Rage (later meer hierover), die ons de verkeerde kant opstuurt? Uiteindelijk vinden we toch het 7de huis in het gehucht Playe. Bij het binnenkomen wordt even gevreesd dat de woonkamer wat aan de kleine kant is, maar als we daarna de trap opgaan, blijkt daar nog een woonkamer te zijn, en blijkt alles geweldig ruim te zijn. Alles is daar dik in orde en goed geregeld, en bovendien is de eigenaar ook een fietser (hij reed in 2 dagen evenveel kilometers als wij in 3 dagen) die ons enkele stafkaarten van de streek bezorgt. Zo'n drie kwartier later is arriveren ook Jeroen en Bruno, en na het nuttigen van de driesterrenmaaltijd is het al vrij snel tijd om te gaan slapen.

Zaterdagochtend, 9u13. Na het pre-ontbijt vertrekken we allemaal naar de plaatselijke GB om eten (en drinken :p) voor de rest van het weekend te kopen. Met zulk een prachtig weer, en schone BBQ-infratructuur ter onzer beschikking kunnen we uiteraard niet anders dan BBQ-vlezekes kopen voor des avonds. Maar nu, na 357 woorden in dit verslag wordt het misschien even tijd om wat dieper in te gaan op onze fietsactiviteiten daar te plaatse. Net als wij vertrekkensklaar zijn, is ook de eigenaar van plan ons te vertrekken. Hij vertelt ons dat de Fleche Wallon aan het huizeke passeert, en dat die leidt naar de Roche-Aux-Faucons, ons grote doel van de dag. Maar eerst toont hij ons een alternatieve weg naar de voet (enfin, meer ergens halverwege eigenlijk) van La Redoute. Het feit dat we nu deze kant, La Petite Redoute, nu ook kennen zal ons, en om precies te zijn Michiel later nog van pas komen. Na even een blik te hebben geworpen op de masochisten euh waaghalzen die later die dag van La Redoute naar benden zullen scheuren vatten we onze tocht aan. Langs glooiende wegen komen we uiteindelijk plots - 'Is dat hem?' 'Ik denk het wel ze' 'Jaja, dat is hem zeker, ik herken hem!' - terecht aan de voet van de Roche. Ward, die nochtans enkel het zware verzet van zijn tank wat soepel wil ronddraaien, schiet er even vandoor, en Bruno 'ik ga het rustig aandoen voor mijn knie', die geen flauw benul heeft wat hem te wachten staat scheurt er als een dolle vandoor. Zijn enthousiasme wordt algauw getemperd want de Valkenrots is heus een erg zware helling. Na de afdaling is even het plan om proberen terecht te komen op de route van Les Géants d'Ardennes, maar als dat niet direct lukt wordt algauw overgeschakeld op het freestylen, aka rijden naar waar ge denkt dat het wel schoon is en dan wel zien waar ge uitkomt. En voorwaar, we kwamen toch uit op schone baantjes: tussen welriekende koolzaadvelden, met veel ups en downs, naar het gehucht Chirmont ('iets met Mont, dat kan niet slecht zijn!'), terug uit het Chirmont (langs dezelfde weg, want er is daar blijkbaar slechts 1 toegang), langs de GB voor een extra portie zonnecrème, langs de drukke autoweg naast La Redoute (ja, dié fietsvriendelijke weg) terug naar Playe, alwaar we ons collectief in het gras smeten om wat van de zon de genieten (hadden we nu maar wat meer pintjes gekocht die ochtend!). Na ons allemaal wat opgefrist te hebben nog eens afgedaald naar La Redoute om te kijken naar de finales van de Red Bull Road Rage (beelden zie later). Ondergetekende had op voorhand even overwogen om mee te doen, maar was geweldig blij dat ie dat niet gedaan had toen ie 1 der deelnemers met wat schellen vlees aan zijn arm zag afdruipen naar de EHBO-post. Het was werkelijk spectaculair om te zien, zeker als ge geposteerd was in de laatste draai, alwaar er wel eens iemand zichzelf in de balen stro placht te parkeren ('Meneer, alle ok? Verstaat u mij?' '...' 'Meneer, alles goed?' 'Is mijne fiets in orde?' (zonder naar fiets te kijken) 'Ja meneer uw fiets is ok' '...Ochja, kheb efkes blijven liggen voor de dramatiek he' :p) Teruggekomen was het meer dan tijd om de BBQ aan te steken, en verdorie dat heeft gesmaakt. 's avonds bleek dat Michiel die avond zelf nog kon afkomen, en was de eigenaar bereid om zelfs nog een extra bedje van zijn zolder te halen. Tegen middernacht is Michiel gearriveerd, en na nog een portie Hercule Poirot kropen we in ons beddekens.
De cijfers: 85km, 1423hm

Zondagochtend 9u59. Die 2 laatste ribbekes waren er te veel aan. Met een veel te zware maag wordt de rit van vandaag aangevat. We rijden rechtstreeks naar de top van La Redoute (zonder de echte klim te moeten doen) alwaar we opgewacht worden door wulpse Red Bull dames, die ons de nodige brandstof aan bieden om de hele dag probleemloos boeren te kunnen laten. Hier pikken we in op het parcours van Tilff-Bastogne-Tilff. Eens, via Côte de Hornay, aangekomen in Esneux zitten we op het begin van het parcours waar op dit uur haast geen volk meer te zien is. Maar de Cyclones zouden de Cyclones niet zijn moesten ze niet al snel mannetje na mannetje oprapen. Na een vrij heftig vlak stuk komen we aan de voet van de Côte de Chambralles, een prachthelling. Michiel laat hier al weten dat hij voelt dat het vandaag niet zo super zal gaan. Zou het misschien een gebrek aan motivatie kunnen zijn doordat eeuwige rivaal Bruno is thuisgebleven om zijn knie te sparen (en, zo bleek achteraf, toch nog La Redoute te beklimmen, waar hij niet uit het spoor geraakte van een madammeke op nen doodgewone damesfiets)? Na een mooie afdaling volgen algauw de langlopende Côte de Werbomont en L'Ancienne Barrière, waar Thomas op het einde even een demonstratie geeft op het buitenblad. Gezien het warme weer zitten we zo goed als door onze vochtreserves door, en aangezien we niet ingeschreven zijn moeten we dus op zoek naar een winkeltje. Maar die vinden we niet voor we over de Côte de St. Jacques zijn gereden. Bij de bakker aan de voet van de Wanne worden de nodige couckes-au-beures en blikjes cola gekocht. Bij het uitspelen van een truitje laat Michiel ons nogmaals meegenieten van een van zijn welgekende showtjes. Op dit moment lijkt alles nog in orde... De Wanne wordt aangevat langs een kant die ons nog onbekend is, en het schone landschap verleidt de 3 Cyclones ertoe enkele zwoegende deelnemers voorbij te fietsen onder het zingen van 'Dos cervezas por favor'. Als hier maar geen vodden van komen. Na de Wanne volgt een kweeniejoedemax van een afdaling waar Ward zich gelukkig nog net op tijd voor enkele minder begenadigde dalers kon schieten zodat ie niets van het lekkers moest missen. Over glooiende wegen leidt het parcours naar de Côte d'Amermont die verdomd steil begint, en waar het deksels druk is. Enkele telefonerende Italianen heeft precies beslist zowat de weg te blokkeren dus het is geweldig laveren tussen de drukte. Bovenaan wacht een redelijk vlakke weg en Michiel meldt dat hij krampen voelde opkomen in de beklimming. Nog geen minuut later is het zover. Wanneer Jeroen en Ward achterom kijken, zien ze zo'n 50m terug 1 of andere specimen van de Cyclones estetisch over zijn fiets geplooid staan... mooi in het midden van de weg. Uiteindelijk kan Michiel dan toch naar de kant van de weg getransporteerd worden en hij slaagt er zelfs, mits enige ondertsteuning, in om van zijn fiets te stappen! Terwijl Jeroen de zwelling boven Michiel zijn knie wegmasseert (neen, het is niet wat ge denkt) passeren ons vele toeristen die we eerder voorbij hadden gereden. En ja hoort, er begint toch wel eentje al lachend 'Dos cervezas voor favor' te zingen zeker' Wanneer Michiel weer min of meer in staat is om voor te rijden is het afdalen richting de Rosier, waar we afgelopen zomer nogal wat parcours kennis hebben opgebouwd. Thomas besluit bij Michiel te blijven die rustig wil uitrijden. Wat later komt Thomas ons dan melden dat Michiel op zijn eentje de kortste weg terug zal nemen wegens steeds terugkerende krampen. Maar op de top van de Rosier bereikt ons reeds het geruststellende sms'je dat we niet moet wachten, en dat ie wel op zijn eigen tempo... zal uitrijden. 't Is toch nen karakterkerel he, die Michiel (de aandachtige lezer merkt op dat ik hier ook de woorden 'koppige' en 'ezel' had kunnen gebruiken). En dan... dan is het stuk aangebroken waar ondergetekende niet eens zo heel erg stiekem naar had uitgekeken: het stuk van in Stoumont richting de voet van La Redoute, voornamelijk in dalende lijn met af en toe toch nog een knikje waar het uiteraard verboden is om stil te vallen. Thomas en Ward nemen onmiddelijk het heft in handen en snelheden van 53km/u en meer worden gehaald! Algauw rapen we enkele kerels op, en het groepjes groeit stillaan aan tot een man of 25, maar nog zijn het enkel de 2 Cyclones die aan kop sleuren, met de wind helaas niet altijd in het voordeel. Thomas is hier duidelijk de sterkste, dus Ward zijn kopbeurten worden doorgaans iets korter dan die van zijn kompaan. Als op een gegeven moment nog eens overgenomen wordt is de verbazing groot als blijkt dat het Jeroen is die naar de kop schuift. Dient het gezegd dat de Cyclones zich weer van hun beste kant lieten zien? De laatste kms voor La Redoute worden gebruikt om een beetje te recuperen, en het was nodig. Ward probeert een opkomend hongerklopje te stillen met nog een stukje heerlijke Isostarreep, ook Thomas en Jeroen zetten zich schrap voor de laatste helling van de dag. Thomas zien we vanaf de voet niet meer terug, maar is achteraf blijkbaar niet tevreden van zijn beklimming. Jeroen en Ward komen nagenoeg tegelijk boven, deze laatste wellicht nogal vloekend want ook bij hem ging het niet zo vlot. Maar tevreden dalen we af naar het huisje, waar Bruno ook net terug is na een schone wandeltocht. Niet veel later krijgen we telefoon van Michiel die is gearriveerd aan de voet van La Redoute om te vragen hoe hij met de minste moeite het huisje kan bereiken. En het is hier dat onze kennis van La Petite Redoute ons te pas komt, want zo kunnen we grote Michiel terugsturen via de Kleine Redoute. Ieder op zijn niveau, niet waar? Onder begeleiding van de nodige portie Tauro's wordt nog gekeken naar de Giro-rit die leidt over Zoncolan, de extended version van de Redoute. Rond zes uur vertrekken Bruno en Michiel naar huis, dus rest er Thomas, Jeroen en Ward nog de zware taak om gedriën 45 fishticks, waarvan 30 mét BBQ-smaak, naar binnen te spelen... Ze stranden op een verdienstelijke 40.
De cijfers: 129km, 2150hm

Maandagochtend 8u37. Als afsluiter is vandaag een korteren rit gepland, richting het minidorpje Sy, waar Jeroen 12 jaar geleden nog enkele weken heeft vertoefd in het kader van een uitwisseling. Via schone baantjes wordt dit dorpje bereikt, en uiteindelijk stranden we aan de Ourthe, waar we niet anders kunnen dan even een tussentop inlassen op het plaatselijke terrasje. 1 Ice-Tea, 1 Fanta en 1 Ricard later wordt de tocht hervat, om grotendeels langs de Ourthe terug te keren. In Complain-Au-Pont, waar de Ourthe samenvloeit met de Amblève, probeert een lokalen chauffeuse de vorm van 'een cyclone op een fiets' vast te leggen in haar autodeur, maar gelukkig zonder veel succes. Hierna nog even een mooie beklimming meegepikt, en nadat we ons ervan verzekerd hadden dat het frietkot nog open was tot 14u konden we dan beginnen aan de laatste beklimming van het weekend, die van de Redoute uiteraard. Een alerte Jeroen verwijderde alle overbodige ballast door zijn bidons nog snel leeg te spuiten, en het feest was begonnen. Thomas liet er geen gras over groeien en was nog voor het tunneltje vertrokken. In een laatste poging om dat gat toe te rijden liet Ward Jeroen achter zich op het stuk langs de autoweg, maar hij bleef hangen op een metertje op 40, en dit bleef ongeveer zo tot het tweede steile stuk. Bovenaan de Redoute stonden er voor de verandering eens géén Red Bull babes te wachten, maar de voldoening was er daarom niet minder om. Op terugweg naar het huisje rap nog eens de maximale snelheid van het weekend vastgepind (een schamele 68,8km/u) en dan was het tijd om frieten te gaan eten in het meest efficiënte frituur van Wallonië...
De cijfers: 59km, 856hm

Na alles gepakt en gezakt te hebben was het tijd om naar huis te keren, en zat het weekend er helaas op. Veel geslaagder kan zo'n weekend niet zijn denk ik, en het is zeker en vast voor herhaling vatbaar!

IJzingwekkende finale na ijzige Ronde 2008

Meerbeke � Thomas Devreeze � kopman van het blauw-gele Team Cyclones- is gisteren als eerste over de finishlijn van de Ronde van Vlaanderen gebold. Op de Bosberg, de laatste helling van de dag, vertrok hij voor een solo van tien kilometer. De andere favorieten -Michiel Jackxsens, Joris Huysmans, Ward Lootens, Pieter Bruggeman, Rudy Verhelst en David Vanquathem- konden niet meer dan achtervolgen. De laatste twee werden respectievelijk derde en tweede en mochten de verdiende winnaar op het podium flankeren.
Devreezes solo was de hero�sche parel op de kroon van een van de meest intensieve Rondes van de laatste jaren. Koning Winter haalde voor deze editie nog eens alles uit de kast en trakteerde het peloton op ijskoude regenvlagen, een striemende westenwind en af en toe zowaar een hagelbui. Onder deze harde omstandigheden kwam de sterke garde van Team Cyclones naar de kop om de afmattende strijd tegen de elementen aan te gaan.

Nochtans belooft de start in Brugge veel goeds: met 8 graden is het een vrij warme ochtend en het peloton vertrekt onder een stralend lentezonnetje. De eerste twee wedstrijduren worden aan sneltempo afgemaald en aan de eerste bevoorrading staat er een gemiddelde snelheid van 34 per uur op de teller - voor zover die er nog niet afgewaaid is.

De weerkundige hel barst pas los na 90 kilometer. Vijf kilometer voor de eerste helling van de dag, de Kluisberg, komen de renners in een plensbui terecht die de gevoelstemperatuur meteen tien graden doet zakken. Een tweede koude douche voor wisselkopman Huysmans, die aan de start verscheen met maagproblemen. Gelukkig kunnen de renners een extra jasje en handschoenen aantrekken aan de voet van de Kluisberg, waar de verzorgers weer eens trouw op post staan.

Op weg naar Nokere en de eerste kasseistroken van Wannegem-Lede en de �Doorn� worden de hemelsluizen pas helemaal opgezet. De blauwe garde zet zich op kop en maakt gebruik van de omstandigheden om het peloton af te matten en uit te dunnen. Op de spekgladde kasseistroken zijn ze helemaal vertrokken: zwalpende vluchters worden ongenadig gegrepen en meteen ter plaatse gelaten. Team Cyclones stormt af op Molenberg en Wolvenberg in de Zwalmstreek. Vreemd tafereel: Joris Huysmans wie het tempo op dat moment wat zwaar op de maag ligt, besluit het niet meer te slikken en spuugt zijn gal. Ondanks de verkleumde vingers besluit hij er een wafel op te geven op weg naar de Molenberg, de eerste kasseihelling van de dag, die door het volledige team goed verteerd wordt.

Na een hapje in Oudenaarde komt de echte test met het trio Oude Kwaremont � Paterberg � Koppenberg. De wegen liggen er ondertussen al wat droger bij en op de Kwaremont en Paterberg ziet menig toerist een stormpje voorbijrazen. Bij de afdaling naar de Koppenberg echter, maken de weergoden het echt wel bont: onder impuls van een snijdende wind worden heuse hagelbollen op de rennershoofden gekatapulteerd. De natte rennerskoppen denken maar ��n ding: �Wat wordt dat straks op de puist van Melden?� De vrees blijkt terecht: slechts ��n Cyclone bereikt de top zonder voet aan de grond te zetten. Devreeze blijkt terecht op het hoogste schavotje te staan in Meerbeke.

Maar zover zijn we nog niet: eerst dokkert de blauwe-gele trein over Steenbeekdries, Taaienberg en de Haaghoek naar Brakel waar het asfaltkwintet Leberg-Berendries-Valkenberg-Tenbosse-Eikemolen spieren en pezen zal bespelen. Op Tenbosse besluit Rondedebutant Bruggeman met een splijtende demarrage de hellinghegemonie van Vanquathem en Devreeze te doorbreken. Vanaf de Eikenmolen gaat de ontsnapping eendrachtig richting Muur, de voorlaatste hindernis van de dag.

Door de gaten in het wolkendek ziet ook de zon de vervaarde kasseihelling liggen: de belichting wordt scherpgesteld voor een wielersc�ne om duimen en vingers bij af te likken. In slagorde snijden de Cyclones de eerste bochten van het Geraardsbergse stadscentrum aan. Andere tweewielers worden genadeloos opgeslokt in het zicht van de Muur maar wanneer de eerste stenen eraan komen, scheurt het pak. Devreese, Vanquathem en Verhelst sleuren aan kop maar de verbrokkeling is compleet wanneer de steilste stukken eraan komen. Hier wordt de Muur echt muur, althans voor de achtergrondfiguren die onze zeven magnifieke wervelwinden zien voorbijrazen.

Op de top volgt de hergroepering en de groep maakt zich op voor de bestorming van de Bosberg. In de aanloop naar die laatste scherprechter lijkt zich hetzelfde scenario te zullen ontvouwen als op de Muur. Thomas Devreeze leidt de kopgroep die verbrokkelt naarmate ze meer stenen achter de rug heeft. Maar dan volgt een plot twist die zelfs Hitchcock niet had kunnen bedenken. Michiel Jackxsens, begenadigd klimmer maar notoir kasseihater, besluit alles op alles te zetten en stormt vanuit een verloren positie de Bosberg op en bereikt, alle Cyclones achter zich latend, bijna als eerste de top. Bijna, want een tiental meter voor de eigenlijke top werpt de debuterende leeuw zijn manen achterover en valt hij stil. Thomas Devreeze, die in het zog goed gevolgd was, trekt wel door en neemt 50 meter vooraleer de anderen de top bereiken. De vijfkilometervod werkt blijkbaar als een rode lap op een stier bij Devreeze. Tot aan de aankomst maalt hij er een individuele tijdrit af waardoor de drie ronddraaiende duo�s in de achtergrond geen meter op kunnen goedmaken.

(CycloneD)

De Tour �. van de Ardennen

Vrijdag 27-7 �Les coureurs sont ici ...� (proloog)

Bellem, 27 juli � Om 13u deze middag werd het startschot gegeven voor de eerste Tour des Ardennes. Onder luid gejuich van supporters vertrok de witgekleurde Tourkaravaan naar de meest zuidelijke provincie van ons land. De figuurlijke tenten worden er opgezet in Engreux, een gehucht bij Houffalize. Ietwat vreemd: slechts ��n wielerformatie verschijnt aan de start van de proloog: het spraakmakende Team Cyclones. Alle andere Groot-Aalterse teams werden door hardnekkige dopinggeruchten preventief uit deze Ronde geweerd.

Geen pillendraaiers dus die hier over de meet zullen komen, maar wie werd dan wel geselecteerd voor deze calvarietocht op wielen? Na een topvijf-plaats in de Kruishoutem LFT-Classic katapulteerde Thomas Devreeze zichzelf naar het kopmanschap binnen de ploeg. David Vanquathem werd uitgepikt om deze beloftevolle snaak over de bergen te loodsen. Zware jongens Dries Maes en Bruno Huysmans zetten de ploegmakkers uit de wind in de vlakke etappes en Michiel Jacxsens is kandidaat voor de bolletjestrui, als hij tenminste punten weet te pakken in de eerste etappes. Ward Lootens weet dat het moeilijk wordt: �Voor mij wordt het doodgaan vanaf de eerste dag � seduseuh � moet ik het van dag tot dag bekijken seduseuh� als ik de bergen overleef euh moet ik proberen voor de etappe te gaan en seduseuh te winnen.�

Over de organisatie valt niet te klagen: het Team logeert in een ruim driesterrenverblijf waar plaats is voor een tiental personen. Wordt Team Cyclones dan toch wat overschat? Helemaal niet: naast de zes vaste waarden binnen het team, komen in de loop van de zevendaagse nog eens drie renners en twee verzorgsters langs.

De wedstrijd dan: onder een stralend zonnetje wordt de proloog ditmaal in ploeg afgewerkt. Maar best, want in de afdaling naar de Ourthe rijdt Ward Lootens al lek. Onmiddellijk bijgestaan door de ploegmaats kan het team weer de baan op, ditmaal naar omhoog. De C�te des Deux Outhes, de C�te des longs Chayons (aka de C�te de Houffalize) en de C�te de Bonnerue moeten eraan geloven. Met de kilometerstand op 35 gaat het peloton de bevoorrading in. Geen gepruts met zakjes en carr� confiturekes deze keer: op het menu staat tortellini met ricotta, spinazie en parmezaan.

Net op tijd voor de massage en ploegbespreking komt onze eerste volgwagen met renner Jeroen Baele en verzorgsters Nele en Ellen het kampement binnengereden. De magnifieke zeven zijn klaar voor de eerste echte etappe: Remouchamps � Remouchamps.

Zaterdag 28-7 (1ste etappe)

Na de proloog in Engreux verplaatst de Tourkaravaan zich tijdens een druiligere voormiddag naar Remouchamps, schuilplaats van het gevreesde vijfkoppige monster La Redoute. De renners bestormen het gevaarte nog niet meteen, zij hebben nog 113 kilometer voor de boeg vooraleer ze de rots van Remouchamps mogen bedwingen.

En het belooft een zware koers te worden: niet alleen zijn de hellingen in de Ambl�vevallei ietwat steiler dan in de streek rond Houffalize, ook op de weersomstandigheden zullen de renners hun tanden stukbijten. Er staat een stevige wind en hoewel de hevigste plensbuien uitgeregend lijken, blijft de belofte van nattigheid in de lucht hangen.

Desalniettemin begint het Cyclonespeloton vol goede moed aan de rit. Kopmannen en knechten gaan op zoek naar wegwijzers met opschrift �Route des L�gendes�, een tocht die hen over 1600 meter (hoogteverschil) aan c�tes en colletjes zal leiden. De woorden waren nog niet koud en de benen nog niet warm of daar is de C�te de Florz� al, een meanderend stukje stijgen van een dikke 3 kilometer. Er wordt direct een bus gevormd die op een fijn tempo naar boven rijdt: de weg is immers nog lang�

Het zwaartepunt van de rit ligt duidelijk in het begin van de rit: na 7 kilometer heeft iedereen er de Florz� al opzitten en dan volgen in snel tempo de C�te de Oneux, de C�te de Pavillonchamps en de C�te de Faveux elkaar op. Michiel en Bruno delen hier en daar al een speldenprikje uit -de strijd om de bolletjes is duidelijk geopend- maar evenveel keer zetten David en Thomas eens de puntjes op de i.

Ondertussen heeft het peloton al mogen genieten van de eerste zonnestraaltjes, jammer genoeg weigert de wind te gaan liggen. Op de Col de Hautregard, een klepper van 6 kilometer lang, worden er voor de eerste maal heuse tijdsverschillen opgemeten. Vanaf dan lijkt het vooral bergaf te gaan, tot bij Banneux tenminste, waar ineens een enorme muur voor ons opdoemt. Iedereen gaat hier wijselijk op eigen tempo naar boven. Wanneer de laatste renner boven uitblaast, komt de organisatie met de mededeling dat het de verkeerde kant opgaat. De afdaling, waar topsnelheden gehaald worden van 78km/u, is voor sommigen een schrale troost.

Vanaf dan gaat het echt in dalende lijn naar de finale in Remouchamps waar La Redoute haar scherpste kantjes van 20 % nog wat bijvijlt. De renners krijgen nog even de kans om bij te tanken aan de volgwagens maar daarna vallen ze in de klauwen van Remouchamps� schoonste die hen 1,5 kilometer in haar greep zal houden. Wie wordt de keel dichtgeknepen en wie overleeft de eerste Slag in de Ardennen?

Aan het kleine viaduct onderaan zit iedereen nog samen. Bij de eerste wegopschriften worden namen gescandeerd als Gilbert, Di Luca, � het blijft zoeken naar Devreeze, een Huysmans of een Vanquathem. En toch tonen zij zich van hun beste kant: na een lastig moment op de allersteilste knikjes vinden Thomas en David hun tempo terug: zij zijn op weg naar een mooie klimtijd van 6�30. Eenmaal boven volgt Dries op een halve minuut, gevolgd door een Michiel met lege oogkassen en daarna de rest van het Cyclonespeloton. Helemaal bovenaan wordt de schade opgemeten en die blijkt vrij beperkt. Iedereen is ontsnapt aan het monster van Remouchamps dus rijden we over haar buik terug naar de volgwagens die ons in Engreux zullen brengen.

Een uurtje later zitten we al met de benen onder tafel: verzorgsters Nele en Ellen verzorgen de maaltijd: een grandioze visschotel met een hele berg puree. Een half uurtje later zijn de Col du Poisson en de C�te de Puree bedwongen en kan de volledige ploeg even chillen in ons fris salonnetje.

Zondag 29-7 (Rustdag)

Volgens Frank Deboosere zou deze zondag de natste dag van de hele week worden. De beslissing om deze dag tot rustdag te bombarderen was ook gauw gemaakt. Na een uitvoerig ontbijt ging het voor de hele ploeg richting thermale baden van Spa. Vier uurtjes dobberen in bubbelbadjes, stomen in hammams en zweten in sauna�s: is er een betere manier om een regenachtige dag te verwerken?
Misschien door in de meditatieve ruimte naar walvis- en oerwoudgeluiden te gaan luisteren, het gevaar van fluorescerende palmbomen en �Boring�-uitroepende bavianen moet je er dan wel bijnemen. Dan liever afsluiten in de BodySwing: een relaxzetel die door de Cyclones voor iets anders gebruikt wordt dan hij oorspronkelijk bedoeld was.

Nog vermoeider dan gisteren komt iedereen het wellnesscomplex buiten gewandeld en we besluiten om de verlorengegane calorie�n weer op te nemen in een frituur in Houffalize. Na een gemiddelde van een grote met mayo, twee frikandellen en een mexicano mochten onze bezoekers al hun koffers gaan pakken. Jeroen Baele heeft de �Battle of the Bulge� overleefd en heeft zelfs een tussenspurt op zijn naam kunnen schrijven.

Na het uitzwaaien van Cyclone Baele en onze twee verzorgsters ruimden de wolken wat en vonden we het gepast om nog 25 kilometertjes �los te rijden�. Niets is slechter op een rustdag dan helemaal stil te liggen. Op onze C�te de Houffalize werd er dan ook serieus doorgegeven.

Maandag 30-7 (2de etappe)

Terwijl Cyclone Maes vanuit zijn bedstee de betekenis van �een drieske doen� wat verruimt (normaal: �wieltjes zuigen�, �profiteren van andermans kopwerk�) staat het vers bloed al aan de deur te kloppen. Geen Dr. Fuentes of Ferrari maar nieuwe krachten Rudy Verhelst en Jeroen Busschaert geven present bij het ontbijt. Normaalgezien is het niet de gewoonte om in een ronde in te vallen maar zoals in de echte Tour zouden de tricheurs ook hier tegen de lamp lopen (vooral ��n iemand dan, tegen die zware luster in de eetkamer)

Onder het waakzame oog van een enthousiaste Rudy maakt de groep zich op voor een ritje in de omgeving van La Roche en Houffalize met onder andere de Col de Filly en de Col de Nadrin. (Geocart fietsroutes Luxemburg nr. 12 & 13). Na vele winderige stukken komen we in La Roche waar Bruno in de schaduw van de burcht een persoonlijke bevoorrading houdt. Drie �couckes au beurre� later kan het peloton weer verder. Wanneer we Hives bereiken dreigt een buitje ons even in te halen maar we houden het droog tot in Engreux waar de scouts ons naar boven ziet vliegen.

Met 106 kilometer op de teller beginnen de maagjes al wat te knagen. Gelukkig zijn onze verzorgsters de dag ervoor zo vooruitziend geweest om de spaghettisaus al klaar te zetten. Hoewel we met zijn achten zijn, maken we spaghetti voor twaalf. Halverwege onze spaghettiberg staan we echter geparkeerd. We beginnen dan maar aan een individuele tijdrit in Jupille.

Dinsdag 31-7 (3de etappe)

Wie dacht dat we gisteren het ergste achter de rug hadden, had duidelijk buiten de waard gerekend. De waard was in dit geval wegkapitein Vanquathem die een combinatie van 2 fietslussen (Geocart Luxemburg routes 8 & 10) door Ortho � Champlon � Mochamps � Fourneau Saint-Michel � Masbourg � Nassogne in gedachten had. Een kleine 130 kilometer in een bosrijke omgeving en een stralende zonnetje dat ons de weg zou wijzen. Kon het nog mislopen?

Niet als het van Michiel en Bruno afhangt. In deze koninginnenrit gaan de twee renners die de bolletjes ambi�ren er voluit voor. Op elke helling die naam waard, wordt er door ��n van beide partijen voluit aangezet waarna de ander antwoordt met de pedalen. Dodelijk vermoeiend, maar wel leuk om naar te kijken. Dan pakken Dries, Jeroen en Rudy het iets verstandiger aan: met soepele tred nemen ook zij vaak de punten mee.

In de afdalingen zijn het steevast David en Thomas die de kop nemen. In een risicovolle afdaling in een bos vlakbij Fourneau Saint-Michel raast het peloton aan een snelheid van 75km/u naar beneden. Kamikaze-style! Ook Rudy toont er zich van zijn beste kant. Even verder in Forri�res overweegt diezelfde Rudy nog een uitstapje naar Rochefort maar wanneer blijkt dat we dan zeker 170 km moeten afleggen schuift hij dat plan zeer wijselijk terzij.

Op de Col de la Gueule du Sanglier gaan Michiel en Bruno ervandoor. Wanneer ze 300 meter hebben, gaan David en Thomas hen achterna in een inspanning waarbij de strijd der Titanen in het niets verzinkt. Op 538 meter hoogte is het pleit beslecht in het voordeel van David met Bruno en Thomas in zijn zog. Bij het verlaten van Ortho, op zo�n 15 kilometer van de streep, gaan David, Thomas en Dries ervandoor in de afdaling. Er wordt stevig doorgereden en het trio komt met vijf minuten voorsprong aan in Engreux. Tijd genoeg om ook bij de barbecue het vuur aan de lont te steken.

Wanneer de kolen heet zijn, is iedereen gedoucht en zijn de groentjes versneden. Het vlees in de kuip, chipolatta�s, ribbetjes, kippenboutjes, � gaat vlot de maagjes binnen, zeker vergezeld van een goed glaasje wijn. Later op de avond wordt er nog een historisch potje Taipan uitgevochten waarbij Rudy tot eigen ongenoegen de rol van Fignontje toebedeeld krijgt. Net niet dus.

Woensdag 1-8 (ploegentijdrit)

Laatste dag voor Cyclones Rudy en Jeroen: na de ploegentijdrit Engreux-Bastogne-Engreux verlaten zij deze ronde. Eerst nog even boodschappen doen voor het ontbijt en daarna beginnen we aan onze lus naar Bastogne (Geocart fietsroute nr. 14). Na de afdaling naar Bonnerue pikken we in te Champs. De solidariteit in het peloton is groot: een tijdelijke wapenstilstand, zo lijkt het wel. In Sprimont volgen het peloton de idyllische vallei van de Laval om via Houmont in hartje Bastenaken uit te komen. Daar is het even zoeken vooraleer Team Cyclones zijn treintje huiswaarts kunnen opzetten. In Engreux kunnen we met 58 kilometer en een gemiddelde van 29 met een gerust gemoed Jeroen en Rudy uitwuiven. En dan mag de riem er even af!

We nemen enkele makkers uit Jupille mee voor een duikje in een tintelendfrisse Ourthe en gaan daarna een balletje trappen, frisbeetje gooien en een verreke springen op de sportdomeinen aan de Ourthe. Ni-ice, zeker met dit weertje. De honger zweept ons aan om te vertrekken: vanavond Mexicaanse ovenschotel met merguez!

De schotels zijn nog maar net leeg opzijgeschoven of daar komt de verrassing van de dag: Rik De Lannoy en vriendin Annelies zitten toevallig op midweek in Houffalize en komen ons eens een bezoekje brengen. Enkele glaasjes wijn en straffe verhalen later belooft Rik ons aanwezig te zijn op de mountainbikesessie van de volgende morgen. Fantastic!

Donderdag 2-8 (MTB)

It�s gripped, it�s sorted, let�s offroad! De voorbije nacht heeft het goed geplenst dus de wegen liggen er nat bij. Te jammer om onze eigen fiets vuil te maken: we huren een mountainbike in Houffalize, het mekka voor de mountainbikefanaat. Om 11 uur vertrekken we voor een stevig ritje: een combinatie van bepijlde mtb-route 2 & 6, gaande van gemiddelde moeilijkheidsgraad tot moeilijk en technisch.

48 kilometer later hebben we een magnifiek parcours achter de rug met afdalingen over boomstronken, modderpoelen van een halve meter diep, bultige weiden en graslanden en een paar steenslagkoppenbergjes en modderberendriesjes. Wandelaars wisten niet waar ze het hadden toen ze ons zagen voorbijkomen. Zeven modderen mannen op de fiets, het moet er allemaal nog al prehistorisch uitgezien hebben. Op het kerkplein vereeuwigen we het team nog even voor het nageslacht, daarna op naar de frituur en een bijpassend terras voor een uitstapje naar Rochefort en/of Chimay.

Het laatste avondmaal bestaat uit een zoetzuur sudderpotje met kip en rijst voor 28. Morgen vertrekt de wit-rode karavaan terug naar Bellem en omstreken. Wie de Tour gewonnen heeft doet er allang niet meer toe: �wastnie geestig, we waren toch t�pe�.

Deze Tour werd mede mogelijk gemaakt door: alle lieven (koken en missen van renner), moeders (de was!), Appart nv (de bestelwagen) en alle kopmannen en helpers van Team Cyclones.
Merci!

Amstel Gold Race 2005: op leven en dood.

Over het weekend van de Amstel Gold Race kunnen we kort zijn: het was ge-wel-dig.

Eerst en vooral zat het Amstelteam (Rik, Bruno, Benny, David en verzorgsters Maaike en Ellen) in een netjes verzorgde bungalow. Vlekkeloze dekentjes, mooie keuken waar de spaghetti al klaar stond. Koks van dienst op vrijdagavond waren Maaike en Bruno. Zij deden hun ding in de keuken terwijl ikzelf en Benny de startbewijzen gingen opvragen in Valkenburg. Rik en Ellen waren zelfs nog op weg naar Nederlands Limburg.

Toen rond acht uur iedereen in de bungalow in Simpelveld was aangekomen konden we beginnen �stapelen� (het op voorhand innemen van calorische waarde voor een grote inspanning → het lichaam kan slecht een bepaald aantal calorie�n opnemen dus moet je daar zo vroeg mogelijk aan beginnen, aldus Rik). Er werd heel wat afgestapeld en de spaghetti gleed als het ware naar binnen. De meesten onder ons waren vrij vermoeid van de reis en de �werk�week. Iedereen ging dus vrij vroeg de bedstee opzoeken. Dat was nodig ook, de volgende morgen moesten we er om 5u 30 uit.

Klokslag vijf uur dertig uit het bed gerold en direct beginnen stapelen. Twee tot drie borden pasta (voor de jongens dan) moesten ons de eerste uren op de fiets houden. Het beloofde een zware dag te worden. In tegenstelling tot het stralende zonnetje van gisteren mochten we ons vandaag, voor de vierde editie van de toerversie Amstel Gold Race, aan regen verwachten. Bij het opstaan leek het allemaal nog wel mee te vallen. Het was wel koud maar de regen bleef voorlopig nog uit.

De kaderplaatjes en de bikechips (elektronisch zendertje dat je tijd registreert en sms�je doorstuurt bij controlepost) hadden we de vorige avond al bevestigd dus we konden quasi direct van start. Na een kleine stuurfout van mijzelf toch nog op een degelijk uur in Valkenburg geraakt. De eerste regendruppels waren ondertussen al op de ruit neergepletst en onder een ochtendbuitje prepareerden we ons op de parking bij sportcentrum Polfermolen.
Met de beentjes warm gewreven en de regenjasjes aan naar de start gereden waar we ons de ogen uitkeken. Zelf hadden we uit Belgi� al heel wat sportdrank en �voeding meegenomen aangezien de bevoorradingen tijdens toertochten toch nooit volstaan om de hele dag uit te rijden. Anders was het in Valkenburg. �A volont� leek hier de spreuk van de dag te zijn: er lagen koeken, krentenbollen, bananen (hele, geen partjes!), nog meer koeken, appels, � noem maar op. Er was begot zelfs Isostar van het vat. Van het vat! Stonden wij daar even mooi te blinken met onze volgestouwde koerszakjes�

Na een stapelsessie van 5 minuutjes dan maar vertrokken voor de 250 km van de Amstel Gold Race. Het was nog niet gestopt met regenen en met een gegronde vrees voor een hele dag afzien in de regen begonnen we aan onze nu al hero�sche tocht doorheen de heuvels, c�tes en cols van Nederlands Limburg.

De eerste wedstrijduren lekker �losgereden�. In tegenstelling tot de heuvelzone van de Ronde, liggen de 21 heuvels van de Amstel over het hele parcours. Na amper vier kilometer mochten we al beginnen aan de Geulhemmerberg en dat was een mooie opwarmer. Verder op het parcours nog Maasberg, Adsteeg en Lange Raarberg ontmoet maar minstens evenveel naamloze bergen zijn de revue gepasseerd. Ondanks het hoge op-en-neergehalte van deze eerste kilometers hielden we er een heel degelijk tempo op na. Dat was nodig ook, zo hielden we onszelf een beetje warm. Tussen de regendruppels rijden bleek onmogelijk: op kilometer vijftig waren we al helemaal doorweekt. Opvallende waarneming van Bruno tijdens de race: �Hey jongens, hebben jullie er al op gelet dat niemand, maar dan ook niemand, langer dan 15 minuten in ons wiel blijft? Echt niemand he��

Tijdens de uitgebreide bevoorrading wilden we niet te lang blijven stilstaan want binnen de minuut stonden we te trillen op onze benen. Op naar de volgende bevoorrading waar Ellen en Maaike hopelijk zouden staan (door de regen had gsm het begeven). Het stevige tempo werd vooral onderhouden door Benny en Rik, maar tussen de Bergseweg en de Fromberg vond Benny het nodig om even tegen de grond te kwakken. Een tik van mijn achterwiel tegen Benny�s voorwiel bracht hem uit evenwicht en met een snelheid van 36 per uur gleed hij over het natte wegdek. Het resultaat viel al bij al goed mee: schaafwonden aan de knie en heup. Sterke Benny kon zijn fiets terug op. Anders was het met Bruno: die was, om Benny te ontwijken, het gootje ingereden en had daar een lekke band opgedaan. Na amper tachtig kilometer zaten we in een zodanig dieptepunt dat het op het moment zelf al lachwekkend leek. Allemaal stonden we te bibberen van de kou, Benny gevallen, Bruno verkleumde handen, iedereen doorweekte voeten en nog meer dan 160 kilometer te gaan. We hadden wel geen honger, het moet gezegd.

Dan maar �vastberaden� terug op de fiets gekropen: het volgende doel bleef de tweede bevoorrading op 90 km. Benny was al meer dan bekomen van zijn val. Van de Fromberg (km 75) tot Geulhemmerberg (km 95), waar we de volgwagens voor het eerst zagen, legde gevallen engel Benny het hele deelnemersveld het vuur aan de schenen. Snoodaards die van onze pech geprofiteerd hadden om Team Cyclones voorbij te snellen, tikte hij op de vingers. Ondertussen waren de hemelsluizen dichtgedraaid en konden we beginnen drogen. Wind genoeg om onze koerskledij te laten droogwapperen�

Niet iedereen ging er zo tegenaan als onze Benny. De slechte weersomstandigheden en het hoge tempo in combinatie met de lekke band deden bij Bruno, normaliter onze grootste Flandrien inzake modder en regen, de twijfel toeslaan. Tussen de Bemelerberg en de Loorberg was de fut er een beetje uit en onze lange wapper zweerde dan ook dat hij stante pede van favoriet weerstype zou veranderen. Aan de bevoorrading bij de Loorberg was hij zelfs vastbesloten om de 250 te laten voor wat ie was en af te slaan bij het parcours van de 200km.

Een echte Cycloon laat zich natuurlijk niet zo gemakkelijk kennen en toen de splitsing er zat aan te komen besloot Bruno wijselijk om de meest hero�sche afslag te nemen. De wegwijzers leidden ons naar het meest slopende stuk van de race: de Voerstreek met kleppers van meer dan 3 kilometer lang zoals Camerig, Gemmenich en het Drielandenpunt. Op de morbide hellingen (een beetje) doodgegaan maar vooral veel lijken opgeraapt. De dichte mist en bijhorende kou waren de spreekwoordelijke nagels aan de doodkisten.

Wie er dan nog niet genoeg van had, kon zichzelf en anderen helemaal afmaken op de slachtbanken genaamd Kruisberg (700m / gem. 8,7% / max 15%), Eyserbosweg (900m / gem.11,5% / max 16%) en Keuteberg (1200m / gem 8% / max 22%). Ter vergelijking: de Berendries is 900 meter lang, gemiddeld 7.6%, en heeft een maximum hellingsgraad van 14%.
Moet het gezegd dat we tijdens deze klimmetjes hele processies geslagen moesten voorbijfietsen?

Met Team Cyclones was het beter gesteld: op de Hulsberg werd het duidelijk dat Bruno een kleine wedergeboorte meemaakte, ikzelf leerde een landgenoot een lesje op de Keutenberg en ook Rik trok zijn meer dan behoorlijk zijn plan op de Eyserbosweg. De opeenvolging van steile hellingen wreekte zich echter op Benny�s knie, die bovendien nog last ondervond van zijn tuimeling. Als gevolg daarvan vielen er in de laatste 20 km gaten tussen de Cyclones. Ik en Rik zaten op kop, Bruno en Benny volgden op een paar minuten. Zo begonnen we dan ook aan de laatste kilometer, tevens de beklimming van de Cauberg. De wetenschap dat dit de laatste loodjes waren, maakte van de kuiten twee brokken adrenaline en met die twee pompende pistons liet Team Cyclones vele toeristen achter zich. Met klimtijden tussen 3.30 en 4.20 breiden we een mooi eind aan een hero�sche helletocht. Een gebalde vuist bij het overschrijden van de meet en een inwendige �Yes!� was niet meer dan terecht.

AGR 2005: fantastische organisatie, een stapel-gekke Rik, mooi parcours, lastige hellingen, semi-professionele verzorgsters, en weer waarin je normaal nog geen vijftig kilometer gaat rijden. Kortom, een fantastische race en heel fijn weekend! Tot volgend jaar?

Ronde van Vlaanderen 2005

(geschreven door: David)

Km 0 (7.40)
Brugge ziet ongeveer 2500 renners aan de start van een Ronde die �s morgens vroeg al de uitstraling heeft van een Lenteklassieker. Bij Team Cyclones maken 3 veteranen het mooie weer: voor Bruno Huysmans; Patrick en David Vanquathem is dit respectievelijk de vijfde, derde en vierde deelname aan Vlaanderens Mooiste. Dit jaar weten zij zich gesterkt door de aanwezigheid van 4 debuterende ploegmaats: Rudy Verhelst, Rik De Lannoy, Benny De Cramer en Joris Huysmans. Na het nodige papierwerk (voorinschrijvingen en nog eens naar het toilet) beginnen de moedige zeven aan de klus van 270 km.

Km 26
In Middelkerke hebben de renners een gemiddelde van 34.5 op de teller. Geen wespen of gesneden broden doen de jongens zo snel starten; de aanloop naar de kuststrook verloopt traditioneel nogal geweldig. De wind half in de rug en een stralend zonnetje pompen nog meer kracht in de benen.

Km 33
Bij het landinwaarts draaien komt de ontnuchtering van de gretige groepsmenners. De wind zit tegen en het enthousiasme smelt als sneeuw voor de zon. Team Cyclones zet zich op kop en leidt het peloton van een 70-tal renners door de moeilijke kilometers. Moeizaam passeert een renner in het groen de blauwe Cyclonestrein langs links. Hij zit pal in de wind en is blijkbaar van plan om de kop te nemen en wat werk te verrichten. Bij het bijhalen van de kop kijkt de jonge man locomotief Vanquathem even in de ogen en geeft schromelijk toe: �Geen goed idee�� waarop hij zich terug laat uitzakken.

Km 46
Bevoorrading in Lichtervelde: een muur van wachtende renners doemt voor ons op. Een kwartiertje aanschuiven en Team Cyclones kan zich tegoed doen aan bananen, koeken en Isostar. Ondertussen is het zonnetje al helemaal doorgebroken en de morgenkoelte verdwenen.

Km 66
Rond Izegem rijdt Bruno lek. Ploegmaat David keert 2 kilometer terug om te helpen pompen. Rik en Benny blijven even wachten.
Met de nine inch nail verwijderd en het bandje strak beginnen Rudy, Joris, Bruno en David aan een dolle achtervolging. Rik De Lannoy en Benny De Cramer zijn echter niet meer te bespeuren op de plaats waar ze halt hielden. Niemand heeft een idee waar de anderen zitten.

Km 73
Door gebrekkige bewegwijzering in Kortrijk maken de achtervolgers een kleine detour. Bij het verlaten van de Harelbeke worden de volgwagens opgebeld: niemand heeft de controlepost in Waregem al bereikt. Team Cyclones ligt aan stukken, maar die liggen blijkbaar niet ver van elkaar.

Km 100
Hereniging van het team aan de controlepost te Waregem: eerste man bij de tussensprint: Patrick Vanquathem. Op een vijftal minuten volgt de groep met de lekke band. Rik en Benny, die op onverklaarbare wijze �chter de achtervolgende groep geraakt waren, volgen op een 2tal minuutjes. Hapje en een drankje en ook de overbodige beenstukken, mutsen, truitjes, overtrekjes, � vliegen in de koffer van de volgwagen. Het wordt 18 graden vandaag en dat beginnen we te voelen.

Km 110
Na Waregem begint de spanning te stijgen. De bergzone ligt in het verschiet, als opwarmertje krijgen we een paar stevige kasseistroken onder de wielen geschoven. Vooraleer aan Wannegem-Lede te beginnen demarreert Joris nog even uit de groep. Niet om even in beeld te komen, wel voor een kort maar krachtig onderhoud met zijn wederhelft.
De Italianen in ons gezelschap gaan de strijd op de stenen aan maar de kasseien worden goed verteerd. Team Cyclones volgt zonder probleem.

Km 120
Halverwege de kasseistrook �Den Doorn� rijdt Rudy lek. Ploegmaat David mag 1 kilometer kasseien terugrijden want het is weer pompen geblazen.
Patrick Vanquathem onderhoudt zijn tempo en neemt alvast wat voorsprong.
Na een oponthoud van een klein halfuurtje gaat het voor de rest van Team Cyclones richting Paddestraat. Dokkeren!

Km 150
Op de eerste helling van de dag zet Vanquathem junior goed door. Op slinkse wijze forceert Bruno toch nog een �mattanneke�: hij klopt de vluchter op de meet van de Molenberg.

Km 160
Op de kasseien van de Mater houdt Rik het tempo hoog met als resultaat dat het hele veld verbrokkelt. Er wordt gewacht tot iedereen bij de groep is om het vals plat in de Zwalmstreek te trotseren. Enkele kilometers later bereiken we de tweede helling van de dag: de Wolvenberg. Alles behalve plat maar wel z��r vals. David en Rik spelen eventjes �Bartoli en Vandenbrouckske�.

Km 165
Na een hevige edoch mislukte jacht op Vanquathem senior is de hele groep terug samen bij de derde bevoorrading in Oudenaarde. Ondanks de twee lekke banden ligt Team Cyclones voor op schema dus er wordt uitgebreid gegeten en sanitair gestopt. Met de Kwaremont in het vooruitzicht vloeit het broekvet rijkelijk.

Km 178
In de lange aanloop naar de Kwaremont krijgt Bruno Huysmans een adrenalinestoot. Wielertoeristen in het vizier en de snelheid gaat op momenten vlot boven de veertig. Patrick moet even lossen. Op de 2200m kasseien van de Kwaremont zijn David, Rik en Benny even afgescheiden van de groep, in de afdaling naar de Paterberg komt alles terug samen. Op de Paterberg toont Team Cyclones zich collectief sterk. Afstappers die de weg versperren worden weggeschreeuwd en de blauwe trein vervolgt zijn koers.

Km 186
Vanaf nu volgen de hellingen elkaar snel op. Op de Koppenberg komt Rik als eerste door, gevolgd door Rudy en David. Joris en Benny op een paar seconden. Bruno verliest even de pedalen maar slaagt erin om op het steilere stuk van de bult van Melden terug op de fiets te stappen. Patrick heeft een kleine achterstand van enkele minuten maar geeft gepasseerde wielertoeristen een demonstratie �Hoe geraak ik de Koppenberg op�.

Km 194
In de afdaling van de Steenbeekdries slaat het noodlot weer eens toe. De laatste meters kasseien blijken te veel voor de geteisterde achterbanden van Rudy; het sissende geluid kennen we ondertussen al. Tijdens het vervangen van de achterband zien we Vanquathem senior voorbij rijden. Hij peddelt vrolijk naar de volgende bergjes waaronder de Taaienberg.

Km 200
Op de Eikenberg, die Joris voor zijn rekening neemt, wachten de volgwagens ons op. Er wordt even halt gehouden voor bevoorrading, voor zover er nog iets bij kan tenminste. Daarna beginnen we met de Boigneberg, Foreest en Steenberg aan een leuk drieluik in asfalt. Vanaf nu een tijdje geen kasseihellingen meer, en dat is een geruststelling voor het zeemvel.

Km 219
Shit, de Haaghoek vergeten! Team Cyclones ramt zich erdoor en stormt de Leberg op.

Km 225
Voor we het goed en wel beseffen ligt daar ook de Berendries. David en Rik geven het volle pond, sterke Benny komt als derde doorgevolgd door Bruno. Rudy kan zijn stunt van op de Koppenberg niet herhalen en Joris doet het op souplesse.Patrick hangt aan de rekker.
Op de nieuwe helling van de Ronde, de Valkenberg, demonstreert Rik zijn goeie benen door zonder handen naar boven te rijden. Compleet nutteloos project, maar menig kinnetje van gepasseerde klimmers viel toch open van verbazing en/of vermoeidheid.

Km 232
Kroniek van een aangekondigde demarrage: Bruno Huysmans zet verschroeiend aan op Tenbosse en neemt direct een vijftigtal meters. David Vanquathem probeert het nog maar schiet tekort. De vogel is gaan vliegen.

Km 240
Op weg naar Geraardsbergen wordt het tempo hoog gehouden. Team Cyclones op het lint. De Muur wordt stormenderhand ingenomen. David op kop, gevolgd door Rik en Rudy. Ook Benny volgt, met in zijn nabijheid Bruno, die opnieuw even voet aan de grond zet. Bij Joris zijn de beste klimmersbenen weg. Hij volgt op een paar seconden. Op de top wordt er gewacht en we maken de klim van veteraan Vanquathem nog mee.
Op de top van de Muur staat er al meer dan 250 op de kilometerteller en de gezichten zien er uitgeblust uit.

Km 259
Joris� benen staan dan misschien niet meer op klimstand, maar kracht heeft hij alleszins nog op overschot. We denderen naar de laatste helling van de dag: de Bosberg. Na de Bosberg zet Joris zijn inspanning door. Hij vertrekt aan 45 kilometer per uur en we zien hem bijna niet meer terug. Rudy en David moeten alles uit hun kas halen om de vluchter bij te halen.
Eenmaal in het wiel van Joris, blijft de Cyclones-trein op stoom. De ketting blijft op de grote plaat en we flitsen andere groepen voorbij. In de ietwat dalende afloop naar de finish gaan we zelf boven de 50.

Km 269
Weer wat meer kilometers op de teller dan officieel de bedoeling is, maar we hebben het gehaald. Sterke collectieve prestatie van Team Cyclones en een gemiddelde van 29 km/uur. Volgend jaar beter zal moeilijk worden, maar misschien als Rudy nieuwe buitenbanden krijgt voor zijn verjaardag, wie weet�

Team Cyclones opent het wielerseizoen in E3 prijs Vlaanderen

(geschreven door: David)

HARELBEKE, 28 maart 2005 � Vandaag heeft de pasgeboren wielerformatie Team Cyclones de eerste pedaalslagen van het klassieke voorjaar afgetrapt. Harelbeke mocht zeven leden van de nieuwe Bellemse wielerploeg verwelkomen aan de start van zijn E3-prijs. Hoewel Jesse Van Nieuwenhuyse, Wouter Busschaert, Rik De Lannoy, David Vanquathem, Benny De Cramer en de broertjes Huysmans de semi-klassieker vooral als een voorbereiding op de Ronde van Vlaanderen beschouwden, werd er toch hevig gestreden om de bloemen.

Op een parcours dat, tot plezier van de renners, direct het o zo typisch Vlaamse Ardennen-landschap induikt, steekt Van Nieuwenhuyse direct het vuur aan de lont. In het spoor van een onbekende Nederlandse hardrijder worden snelheden tot 45 per uur gehaald. Het eerste wedstrijduur wordt zo afgemaald aan een gemiddelde snelheid van 34,5 per uur.

Op de eerste helling van de dag, de Edelare, zet Team Cyclones zich meteen op kop van het peloton. Spiervezels kraken onder het juk van �de blauwe garde�, maar niet die van onze jonge Flandriens. In gestrekte draf gaat de groep daarna naar de lieflijkste helling van de streek: La Houppe. Van Nieuwenhuyse, De Lannoy en Vanquathem ambi�ren even een ontsnapping. Op de top van de Ardeens getinte helling komen de renners op krachten tijdens de eerste bevoorrading. Nog 77 km te gaan.

Vanaf dan volgen de Vlaamse bulten elkaar snel op: Berg Stene en Boigneberg zijn mooie opwarmertjes voor de eerste kasseihelling van de dag: de Eikenberg. Team Cyclones maakt gebruik van de 1200m kasseien om vroege vluchters op te rapen. Het noodlot slaat echter toe op weg naar de Taaienberg. Wouter Busschaert verliest een spaak en wordt even achtergelaten door de rest van het team. In het peloton wordt gauw alarm geslagen en de Blauwzwarten wachten hun ploeggenoot op zodat ze gezamenlijk kunnen beginnen aan de beklimming van Taaienberg, Paterberg en Kwaremont.

Na de Kwaremont, die de renners ditmaal niet helemaal beklimmen, gaat het naar de bevoorrading in de Ronde van Vlaanderenstraat waar de renners zich opmaken voor de finale.
Met al 100 km op het fietscomputertje begint Team Cyclones aan de afdaling van de Knokteberg. Door putten en bulten in het wegdek verliest Cyclone Joris Huysmans een drinkbus en dit aan een snelheid van 71 km/u. Duizelingwekkend. Huysmans haalt de rest van het pak snel genoeg bij om nog in de buik van het peloton aan de Kluisberg te beginnen. De lange kant van de Kluisberg zorgt voor pijn in de benen maar de afdaling loont. Maximumsnelheid: 76 km/u.

Met de zwaarste beklimmingen achter de rug besluit Van Nieuwenhuyse de rit te be�indigen zoals ie begonnen was: met een splijtende demarrage. Vlotte aflossingen zorgen ervoor dat de Cyclones ontsnapping standhoudt en de meet wordt overschreden met een gemiddelde snelheid van 30km/u. Mooie rit, prachtig parcours en veel spektakel: dat belooft voor het komende seizoen.
Sponsors